Tindakan pantas Kementerian Pendidikan (KPM) susulan kebakaran di SMU(A) Darul Ulum Al-Muhammadiah di Bachok memberi gambaran jelas tentang bagaimana sesuatu krisis sepatutnya ditangani cepat, tersusun dan berfokus kepada keperluan sebenar di lapangan.
Di bawah kepimpinan Fadhlina Sidek, langkah yang diumumkan sejurus selepas insiden bukan sekadar kenyataan awal. Premis sekolah dikosongkan bagi penilaian keselamatan, PdPR dilaksanakan serta-merta bagi memastikan pembelajaran tidak terhenti, peruntukan awal disalurkan untuk kerja pembersihan dan pembaikan asas, malah sokongan psikososial turut digerakkan untuk murid dan guru yang terkesan.
Ini menunjukkan satu perkara asas iaitu keutamaan diberikan kepada perkara yang paling penting dahulu: keselamatan, emosi dan kesinambungan pembelajaran.
Lebih penting, insiden ini berlaku di negeri pembangkang. Namun, pendekatan yang diambil tidak membezakan latar pentadbiran negeri kerana dalam soal pendidikan, keutamaan tidak sepatutnya ditentukan oleh politik, tetapi oleh keperluan murid dan sekolah itu sendiri.
Jika dilihat dalam konteks lebih luas, pendekatan sebegini bukan sekadar soal respons terhadap satu insiden. Ia mencerminkan satu prinsip pentadbiran yang lebih matang bahawa pendidikan adalah sektor asas negara yang tidak boleh terperangkap dalam perbezaan politik.
Dalam banyak keadaan sebelum ini, isu melibatkan sekolah sering menjadi bahan polemik, dengan pelbagai pihak cuba menuding jari atau memanfaatkan keadaan untuk naratif masing-masing.
Namun dalam kes ini, yang ditonjolkan bukanlah retorik, tetapi tindakan. Tiada masa dibazirkan untuk polemik, sebaliknya fokus diberikan kepada penyelesaian segera.
Pada masa sama, langkah menghantar pasukan kaunselor juga tidak boleh dipandang ringan. Dalam situasi bencana seperti kebakaran, kesan kepada murid bukan sekadar kehilangan ruang belajar, tetapi juga trauma yang mungkin berpanjangan.
Tindakan awal memberi sokongan psikososial menunjukkan kesedaran bahawa kesejahteraan mental adalah sebahagian daripada ekosistem pendidikan yang tidak boleh diabaikan.
Jika diperhatikan, pendekatan Fadhlina Sidek dalam beberapa isu sebelum ini juga cenderung memberi penekanan kepada kebajikan dan kesejahteraan pelajar, bukan sekadar aspek akademik semata-mata.
Sama ada dalam isu tekanan pelajar, keselamatan sekolah atau keperluan asas institusi, pendekatan yang diambil sering bersifat praktikal dan terus kepada penyelesaian.
Ini bukan soal memuji secara berlebihan. Tetapi dalam suasana rakyat semakin peka terhadap kecekapan pentadbiran, tindakan yang cepat dan menyentuh keperluan sebenar wajar diiktiraf sebagai satu standard minimum bukan pengecualian.
Akhirnya, mesejnya mudah: dalam hal pendidikan, tidak kira negeri mana, tidak kira siapa mentadbir, bantuan mesti sampai. Dan dalam kes ini, KPM telah menunjukkan bahawa apabila melibatkan masa depan murid, politik boleh dan sepatutnya diketepikan. -MalayaDailyToday
